شیعه...

بشنو از نی چون حکایت می کند                  شیعه را از خون روایت می کند

شیعه یعنی شرح منظوم طلب                     از مجاز و کوفه تا شام و حلب

شیعه یعنی یک بیابان بی کسی                شیعه یعنی غربت صد ساله بی دلواپسی

شیعه یعنی یک بیابان بی کسی                شیعه یعنی هجرت از من تا به او

شیعه یعنی دست بیعت با غدیر                  بارش ابر کرامت بر کویر

شیعه یعنی عدل،احسان و وقار                  شیعه یعنی انحنای ذوالفقار

شیعه یعنی وعده ای از نان جو                  کشته صد آئینه تا فصل درو

شیعه یعنی تندر آتش فروز                        شیعه یعنی زاهد شب شیر روز

شیعه یعنی شیر یعنی شیر مرد                 شیعه یعنی تیغ عریان در نبرد

شیعه یعنی تیغ تیز مو شکاف                   شیعه یعنی ذوالفقار بی غلاف

شیعه یعنی عشق بازی با خدا                  یک نیستان تک نوازی با خدا

شیعه یعنی سابقون السابقون                شیعه یعنی یک تپش عصیان و خون

شیعه باید آب ها را گل کند                      خط سوم را به خون کامل کند

خط سوم خط سرخ انبیاست                    کربلا بارزترین منظور ماست

شیعه یعنی هست خطی بر جنون            شیعه طوفان می کند در کاف و نون

شیعه یعنی تشنۀ جام بلا                        شیعه گی یعنی قیام کربلا

شیعه یعنی بازتاب آسمان                        بر سر نی جلوۀ رنگین کمان

شیعه یعنی انتزاج نارو نور                       شیعه یعنی راس خونین بر تنور

شیعه یعنی هفت وادی اضطراب               شیعه یعنی تشنگی در شط آب

شیعه یعنی شوق یعنی انتظار                  صاحب آئینه تا صبح بهار

شیعه یعنی مالک پا در رکاب                   تا که خورشید افکند از رخ نقاب

شیعه یعنی دعبل چشم انتظار                تا کشید بر دوش خود چهل سال دار

شیعه یعنی میثم و دار خروج                     شیعه یعنی زید هنگام خروج

شین شیعه شین شوق است وشهود         (یا) نشان یا علی دریای جود

عین هم تمهید ذکر یا علی ست               های شیعه های (هو) ذکر علی ست

شیعه باید هم چو اشعار کمیت                سر نهد بر خاک پای اهل بیت

                                                                                            مرحوم آغاسی

پـندی دهــمت گــرانــتر از جـان

شــاید که بگــیری عـبرت از آن

ایـــــن کــهنه ســرا وفــا نـدارد

ایــــــن خــانه زبــن بــنا نــدارد

با حـیله کـند تو را همین پست

چون عشوه گری به عشوه ات هست

زنــــــهار مـــــخور فــــــریب آن دل

دل کندن از آن تو راست مشـکل

خواهی تو اگر ســعادت خویش

انــدیشه نما تو بیش از پـــیش

زاندیشه شوی به حق تو ملحق

کــاندیشه بــه از عـــبادت خـلق

نـــاحق مــنــما تو حق مــظلوم

کز حق خودت شدی تو مـحروم

اجحاف مـکـن تـو بــر ضــعیفـان

بـــر حـــال دل شکســته بالان

از دیـــــو هـــــوا نــما تو دوری

کــاین کــار تــو را بود ضـروری

بـــیرون بـــنما زخـــانه جــان

هم غیبت وآز وکبر و عصیان

همان غره مشو که آخر کار

گردی تو حقیر و زار و بیمار